Newer posts are loading.
You are at the newest post.
Click here to check if anything new just came in.
Click here to check if anything new just came in.
January 14 2012
Një libër i ri me poezi nga Erina Pavle Çoku
Gjurma e gjethes
Thuajse gjithnjë, sa herë mendohemi e përpiqemi të gjejmë një përse brenda nesh, erëra fryjnë në thellësi të shpirtit tonë e gjethe shpërndahen.
Ardhjet e të gjitha mëngjeseve janë të bardha, thuajse të pakapshme dhe lënduese, por na pëlqen të marrim pak qiell kur agu na sjell tejdukshmërinë e jetës.
Ritmi i ngjan pothuaj regëtitjes, frymëmarrjes, një vallëzimi me sy të mbyllur e shpirt të lirë.
Asgjë s’na ndal e asgjë s’na e trazon ecjen këmbëzbathur.
Kudo ka pemë e ti ke lirinë, sepse ti e ke mundur trupin tënd, qenien tënde të zakonshme. Lartësuar prej kësaj rendjeje ku shpirti fiton e ndjenjat paqtohen, gjurmët e pakapshme të gjallimit janë aty e na rrëfejnë për nesër...
Erina
Ardhshёm
Vij,
dhe nuk gjej mё asgjё
paska mbetur vetёm buzёqeshja e mbrame
qё lashё
kur koha dhimbte nё mua
si një sёmbim i sjellë nga vranёsia
si njё dashuri me emёr tё papёshpёritur
Erdha,
dyert kanё ngjyrёn e zbehtё tё harresёs
nuk puthiten mё
veçse rёnkojnё nёn prekjen e butё
aq sa ditёt qё nuk tё njoha
aq sa orёt qё mё mori malli
Do tё vij,
vjeshtueshёm largёsia rёndohet nё heshtje
ditёt ankohen se era fryn e s’marrin dot rrugё
pёr atje, pёr mbёrritshёm...
krejt si zgjimi i njё shpirti
krejt kёndueshёm, mirё e di...
Etem pёr ardhje
mbёshtillem nё njё pritje
kudo, kurdo mund tё tё gjej...
Ardhur kam,
nё labirintin e shpirtit tim tё tё shёtis
ty,
qё veten pyet ku rrugёtesa ime ёshtё
si njёherё...
sa njё hap qё vetёm dёgjohet
stinёs sё padukshme.
Ardhje e ëngjëllt
Ti je bulëza ime,
krijesë mahnitëse e çdo mëngjesi
më përfshin me vështrimin e pamatshëm
që pyet me kthjelltësinë e ujshme të pafajësisë
Ti je qeliza ime e përsosur
e më dhuron sythe delikate të një frymëmarrjeje
që muzikuar e ka shpirtin tim me ardhjen tënde
në këngëzimin e jetës
Ti e përgjallove krejtësinë
që unë ta dua më në fund ajrin
e të gjej së paku një përse....
Është e imja buzëqeshja jote përkundëse,
ndërsa ti vjen me gugatjen e jetës duke më dashur
me shikimin e plotë që e nxë shpirtin tim krejt të ngazëllyer
Je si një qiell i bukur që emër s’i vë dot kush
E shqisa ime bëhet vrapuese për në ty
teksa dëshirueshëm dua ta rrok qenien tënde të qashtër
Në mëkimin e kohës
Qumësht i ëmbël i vetëdijes
Mëton veç diellin e ngrohtë të së tashmes
e nuk e kursen rrëzëllitjen
Ndaj keq s’më vjen tek i shoh minutat të ngjizen
e të bëhen lodër për gurgullimën tënde
që rrokullisur tej e ka lëngatën e përditshmërisë mahitëse
Ndjesia e bardhë e prehjes buron nga ty,
e ëngjëllt, nanuritëse
Mund ta mbash në duar fluturimin e shpirtit të mëmës
ai i përket gjallimit tënd të lëmuar
që ngazëllen ajrin me aromën e paqtë të përqafimit
E i ka bërë të gjitha fjalët të heshten
Se asnjëra s’di ta thotë
ardhjen tënde
O sythi im i bekuar!
